Nieuw leven voor Riche aan Zee

Nieuw leven dus in een zaak waar het de afgelopen paar jaar niet echt voor de wind ging. De vorige uitbater ging halverwege dit jaar failliet en liet behalve het prachtige pand niet veel moois achter. Mariëlle: ,,Negatieve recensies op internet, negatieve publiciteit in de media.'' Ko: ,,We zijn ons er erg van bewust dat we het imago helemaal opnieuw moeten opbouwen.''

Met hun achtergrond moet dat lukken, denken ze. De afgelopen vier jaar beheerden ze de faciliteiten op een bungalowpark in Kootwijk. ,,Het restaurant was de hoofdmoot, maar we deden bij voorbeeld ook het zwembad'', vertelt het echtpaar in hun nieuwe zaak, met buiten een zwembad dat tot aan Engeland reikt. Is 35-jarige Ko van huis Zandvoorter en horecaman, zijn 31-jarige echtgenote heeft ervaring opgedaan in het organiseren van evenementen, partijen en bedrijfsuitjes.

Nadat ze op 21 oktober de sleutel kregen, zijn ze de zaak gaan opknappen. ,,Verbouwen is een groot woord, maar we hebben wel een compleet nieuwe keuken en nieuwe bars. Het interieur is flink opgefrist, met behoud van de sfeer. We kunnen niet wachten tot de open haard aan gaat! Als het binnen klaar is en draait, gaan we ook buiten de boel aanpakken. Het is nu nog een beetje een rommeltje.''

Met hun Riche aan Zee - 'We hebben de naam gehouden maar er wel een eigen draai aan gegeven' - richt het echtpaar zich op wat in horecatermen de top van het middensegment wordt genoemd. Mariëlle: ,,Ook een beetje op mensen zoals wij. Dertigers met jonge kinderen. Een plek waar de ouders rustig kunnen zitten en de kinderen zich goed kunnen vermaken. Waar je een goed hap kunt eten, en waar mensen die feesten en partijen willen geven van harte welkom zijn.''

Denk overigens niet dat ze hun favoriete locatie na het faillissement op een presenteerblaadje aangereikt kregen. Uit hun verhaal blijkt dat het meer dan een jaar geduurd heeft. Ko: ,,We wilden weg uit Kootwijk, terug naar de bewoonde wereld. Natuurlijk hadden we het al over Riche gehad, ik vond het altijd al een prachtlocatie. Toen we ons in oktober vorig jaar gingen oriënteren, bleek de zaak net twee dagen te koop staan. We kwamen er na een aantal gesprekken met de vorige eigenaar niet uit. Het is stuk gelopen, omdat hij te veel vroeg. Een enorme teleurstelling. Een half jaar later, na het faillissement, kwam de curator onze naam tegen in de administratie. Hij nam contact op met de vraag of we nog interesse hadden. We konden een blind bod doen op het pand - van goodwill en inventaris was geen sprake meer. Er was één andere gegadigde, maar zijn bod was hoger - al scheelde het een fractie. Weer een teleurstelling. Je zult begrijpen hoe we ons voelden toen we hoorden dat die hogere bieder de financiering niet rond kon krijgen. Ja, toen hebben we wel even staan juichen.''